REKLAMA

fotografia dziecięca i noworodkowa

środa, 14 maj 2014 02:00

Opustoszałe miasto widmo, czyli Czarnobyl 28 lat później

F1040024

Podczas ostatniego spotkania z podróżnikami Piotr Żurek opowiedział o swojej wyprawie do Czarnobyla


Podczas ostatniego spotkania z podróżnikami Piotr Żurek opowiedział o swojej wyprawie do Czarnobyla – miejsca, gdzie rozegrała się ogromna tragedia; miał miejsce wybuch reaktora elektrowni atomowej. Największa w historii energetyki jądrowej tragedia miała i ma do dnia dzisiejszego ogromny wpływ na życie mieszkańców Europy.

F1000005


F1010001
- Nieudany eksperyment, wieloletnie zaniedbania odpowiedzialnych za bezpieczeństwo atomowe osób w Związku Radzieckim spowodowały awarię. Zwyczajny dzień - 26 kwietnia 1986 roku godzina 1:23 rozegrał dramat dla wielu ludzi żyjących wówczas i dla kolejnych pokoleń. Nie jest nowością, że kłamstwa i niejasności tłamszone są od lat na temat tej ogromnej tragedii – mówił Piotr Żurek na spotkaniu

 

F1010006


F1020011
Przeglądając historię można zauważyć, że katastrofa reaktora z 26 kwietnia 1986 roku nie była pierwszą. Okazuje się, ze na przestrzeni lat na terenie Związku Radzieckiego dochodziło do mniejszych i większych wad reaktorów RBMK.
Eksplozja reaktora uwolniła 14*1018Bq. Poziom promieniowania w najbliższej okolicy reaktora w pierwszych dniach po katastrofie wynosił około 20 000 rentgenów na godzinę.

 

F1040005


Na spotkaniu odtworzono fragmenty książki Swietłany Aleksijewicz, która 10 lat po tragedii w Czarnobylu odwiedziła ludzi, którzy przeżyli tragedię. Poniżej fragment książki "Czarnobylska Modlitwa" Swietłany Aleksijewicz wydanej przez Wydawnictwo Czarne
Fragment książki Czarnobylska modlitwa

 

Ziemia umarłych
Monolog o tym, dlaczego ludzie wspominają
Ja też mam pytanie... Sam nie umiem na nie odpowiedzieć...
Ale pani chce o tym pisać... O tym? A ja nie chciałbym, żeby ludzie wiedzieli. O tym, czego tam doświadczyłem... Z jednej strony czuję chęć, żeby się odsłonić, wygadać, a z drugiej - czuję się tak, jakbym się obnażał, a tego bym nie chciał...
Pamięta pani, jak było u Tołstoja? Pierre Biezuchow myślał, że po wojnie on i cały świat zmienią się na zawsze - tak wielkiego doznał wstrząsu. Mija jednak jakiś czas i Pierre zauważa, że jak dawniej wymyśla stangretowi, jak dawniej zrzędzi. Dlaczego więc ludzie wspominają, po co? Po to, żeby odtworzyć prawdę? Przywrócić sprawiedliwość? Uwolnić się od przeszłości i zapomnieć o niej? Bo rozumieją, że byli uczestnikami wielkiego wydarzenia? A może w przeszłości szukają obrony? Chociaż wspomnienia to delikatna, efemeryczna materia, nie jest to wiedza ścisła, ale domysły człowieka na własny temat. To jeszcze nie wiedza, na razie tylko uczucia.

F1030028


[...] Moje uczucie... Męczyłem się, grzebałem w pamięci i nagle przypomniałem sobie...
Tego, co najstraszniejsze, doświadczyłem w dzieciństwie... Wojny...
Pamiętam, jak będąc szczeniakami, bawiliśmy się w „tatusiów i mamusie": rozbieraliśmy dzieci i kładli jedno na drugie... To były pierwsze dzieci urodzone po wojnie. Cała wieś wiedziała, jakich słów już używały, kiedy zaczęły chodzić. Przez wojnę ludzie zdążyli o dzieciach zapomnieć. Czekaliśmy na pojawienie się życia. W „tatusiów i mamusie" - tak nazywała się nasza zabawa. Chcieliśmy zobaczyć pojawienie się życia... A sami mieliśmy po osiem czy dziesięć lat...
Widziałem, jak kobieta zabijała samą siebie. W zaroślach nad rzeką. Brała cegłę i tłukła się nią po głowie. Była w ciąży z „po-licajem", którego nienawidziła cała wieś. Jeszcze kiedy byłem dzieckiem, widziałem, jak rodzą się kocięta. Pomagałem matce wyjmować cielę z krowy, prowadziłem do knura naszą świnię... Pamiętam... Pamiętam, jak przywieźli zabitego ojca; miał na sobie sweter (mama robiła go sama na drutach); ojca najwyraźniej zastrzelono z automatu albo cekaemu, kawały zakrwawionego ciała wyłaziły ze swetra. Ojciec leżał na naszym jedynym łóżku, nie było miejsca gdzie indziej. Potem pochowano go przed domem. Ziemia dla niego „nie była lekka" tam była ciężka glina. Ziemia, na której rosły buraki. Dookoła toczyły się walki... Na ulicy leżeli martwi ludzie i zabite konie...
Dla mnie te wspomnienia są czymś do tego stopnia zakazanym, że nigdy nie mówię o tym głośno.
Śmierć odbierałem wtedy tak samo jak narodziny. Miałem mniej więcej jednakowe odczucia, kiedy z krowy wyłaniało się cielę... Kiedy pojawiały się kocięta. I kiedy kobieta w krzakach się zabijała... Jakoś wydawało mi się wtedy, że to jest jedno i to samo. Narodziny i śmierć...
Pamiętam z dzieciństwa, jak pachnie w domu, w którym zabija się świniaka... Pani mnie ledwie tknęła palcem, a ja już upadam, upadam w tamten koszmar... W zgrozę... Lecę...
Pamiętam jeszcze, jak nas, małych, kobiety zabierały ze sobą do łaźni. Wszystkie one (także moja matka) miały wypadające macice (to już rozumieliśmy), więc podwiązywałyje szmatkami. Widziałem... To był skutek ciężkiej pracy. Zabrakło mężczyzn (poginęli na wojnie, w partyzantce), koni też zabrakło, kobiety ciągnęły pług same. Orały swoje działki, pola kołchozowe. Kiedy dorosłem i byłem z kobietą, wspominałem tamto... To, co widziałem w łaźni...
Chciałem zapomnieć. Zapomnieć o wszystkim... Powoli zapominałem... Myślałem, że to, co najstraszniejsze, już mi się
przytrafiło... Czyli wojna. Że teraz jestem bezpieczny, teraz już tak. Że chroni mnie moja wiedza, chroni to, co wtedy... przeżyłem... A jednak...

 

F1040024


Pojechałem do strefy czarnobylskiej... Wielokrotnie już tam byłem... Tam zrozumiałem, że jestem bezradny. Że nie rozumiem... I ta bezradność mnie wykańcza. Bo nie poznaję świata, w którym wszystko się odmieniło. Nawet zło jest inne. Przeszłość już mnie nie broni... Nie uspokaja... Nie ma w niej żadnych odpowiedzi... Kiedyś zawsze były, a dzisiaj nie ma. Wykańcza mnie przyszłość, nie przeszłość (Zamyśla się).
Dlaczego ludzie wspominają? Zadaję sobie takie pytanie... Ale porozmawiałem z panią i coś tymi słowami powiedziałem... Coś zrozumiałem... Teraz nie jestem już taki samotny. A jak to wygląda u innych?
Piotr S.,
psycholog
Monolog o tym, że można rozmawiać z żywymi i z umarłymi
W nocy wilk wszedł na podwórze... Popatrzyłam przez okno -stoi i oczami świeci. Ślepiami...
Do wszystkiego się przyzwyczaiłam. Od siedmiu lat mieszkam sama, siedem lat minęło, odkąd ludzie wyjechali... W nocy czasem siadam, dopóki się nie rozwidni, i myślę sobie, myślę. Dzisiaj też całą noc skulona przesiedziałam na łóżku, a potem wyszłam, żeby popatrzeć na słoneczko. Cóż ja mogę pani powiedzieć? Najsprawiedliwsza na tym świecie jest śmierć. Nikt się jeszcze od niej nie wykupił. Ziemia przyjmuje wszystkich: i dobrych, i złych, grzeszników. Inszej sprawiedliwości nie ma na świecie. Przez całe życie ciężko i solidnie pracowałam. Żyłam uczciwie. Ale sprawiedliwości tom się nie doczekała. Pan Bóg przydzielał ją innym, a kiedy kolejka doszła do mnie, nic mu już nie zostało, żeby mi dać. Młody może umrzeć, stary powinien... Nikt nie jest nieśmiertelny, ani car, ani kupiec... Najpierw czekałam na ludzi, myślałam, że wszyscy wrócą. [...]

 

Anna Dziura

REKLAMA

Fotograf Jasło

 

Dodaj komentarz

Redakcja portalu www.miastojaslo.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść wypowiedzi zawartych w komentarzach użytkowników.
Redakcja zastrzega sobie prawo do wycięcia całego komentarza lub jego fragmentu. Wszystkie komentarze wymagają akceptacji administratora portalu. Dodanie komentarza jest jednoznaczne z akceptacją zasad zawartych w regulaminie portalu.

Regulamin