Egzystencjalny autoportret w kolorze. 

Jasielski Dom Kultury stał się przestrzenią niezwykle intensywnego dialogu między twórcą a widzem. Otwarta 5 lutego 2026 roku wystawa malarstwa Grzegorza Wnęka, profesora krakowskiej ASP, to wydarzenie, które wykracza poza ramy zwykłej ekspozycji. To wizualny traktat o człowieczeństwie, podany w formie gęstej, niemal barokowej w swoim emocjonalnym ciężarze materii malarskiej.

Malarstwo, które „boli”
Prace Wnęka to swoista fenomenologia ciała i ducha. Artysta z chirurgiczną precyzją, a jednocześnie z malarską brawurą, dekonstruuje postać ludzką. Widz odnosi wrażenie, że płótna nie zostały jedynie pomalowane, lecz wydarte z rzeczywistości. Ekspresyjne pociągnięcia pędzla, nawarstwianie faktury i odważne operowanie światłocieniem budują atmosferę napięcia, która nie pozwala przejść obok żadnego z dzieł obojętnie.

Duchowe pokrewieństwo z Fridą Kahlo
Analizując język wizualny Wnęka, trudno uciec od fascynujących skojarzeń z twórczością Fridy Kahlo. Choć na poziomie warsztatowym różni ich niemal wszystko, to na płaszczyźnie ideowej zachodzi tu uderzająca osmoza.
Wystawa w JDK udowadnia, że współczesne malarstwo figuratywne wciąż posiada potężną moc oddziaływania. Grzegorz Wnęk nie szuka taniego poklasku. Jego prace są surowe, momentami brutalne, ale w tej brutalności kryje się głęboka czułość wobec ludzkiej ułomności. Artysta balansuje na granicy tego, co biologiczne, a tego, co duchowe, zmuszając odbiorcę do konfrontacji z własnym „ja”.
To bez wątpienia jedna z najważniejszych propozycji kulturalnych sezonu w Jaśle. Obowiązkowa dla każdego, kto w sztuce szuka czegoś więcej niż tylko dekoracyjnej estetyki.

red.

fot.: Oliwia Dziura